Żywice naturalne są wydzielinami roślin drzewiastych. Głównie drzewa iglaste – sosna, świerk, cedr, jodła, a także topola, brzoza, wiśnia  – wytwarzają żywicę. Żywica występuje w zbiornikach i kanałach  żywicznych korzeni, kory, łodyg. Przy zranieniu drzewa wypływa na zewnątrz, krzepnie i zasklepia ranę. Dzięki właściwościom grzybobójczym i bakteriobójczym chroni roślinę przed przenikaniem szkodliwych mikroorganizmów. Nazwa „żywica” wzięła się stad, że „ ożywia” – goi i balsamuje rany drzewa.  Jest mieszaniną olejków eterycznych, terpenów, estrów, kwasów, węglowodorów.

Żywica występująca u gatunków drzew iglastych jest wydzielina składająca się z węglowodorów terpenowych oraz terpenoidów, wśród których przeważają kwasy żywiczne. Poza tymi związkami w żywicy drzew iglastych występują również pochodne alkoholowe terpenów, kwasy tłuszczowe oraz takie związki aromatyczne, jak tropolony i lignany.

W skład żywicy cedrowej (terpentyny) wchodzą kwasy żywiczne (60-80%) – abietynowy, lambertianowy, dekstropinowy, spinowy, itd.; wyższe kwasy tłuszczowe (20-35%) w tym: laurynowy, palmitynowy, palmitooleinowy, oleinowy, stearynowy itd.

Żywica cedrowa jest ciałem stałym lecz plastycznym. Jest bardzo lepka, o charakterystycznym zapachu drzewa iglastego. Kolor od złotego do ciemnobrązowego. W temperaturze pokojowej powoli rozpuszcza się pod własnym ciężarem. Po podgrzaniu, staje się cieczą. Nie rozpuszcza się w wodzie.

Z dawien dawna żywica cedru syberyjskiego uważana byłą za bardzo cenny produkt i stosowana była przez ludowych znachorów w leczeniu różnych chorób.

Ogień  powstały w wyniku spalania żywicy cedrowej uważano za święty, wyganiający złe moce. Właśnie z tej substancji wytwarzano kiedyś kadzidło.

Żywica cedru syberyjskiego – to produkt wyjątkowy, którego zakres i siła oddziaływania na ludzki organizm są trudne do przecenienia.

Dzięki właściwościom leczenia ran i regeneracji komórek żywica już w starożytności uważana była za produkt bardzo wartościowy i stosowana była przez mieszkańców Syberii i Uralu w leczeniu różnych chorób.

Stwierdzono, że żywica cedrowa (terpentyna) ma szerokie działanie terapeutyczne, bakteriobójcze, przeciwzapalne i absorpcyjne.

Naturalna żywica cedrowa ma znakomite działanie terapeutyczne w leczeniu przewlekłych owrzodzeń podudzia różnego pochodzenia (żylaki, troficzne, pęcherzykowe) i pęcherzykowego zapalenia skóry, w różnych procesach wrzodzenia i erozji o różnej etiologii.

Medycyna ludowa w swojej wielowiekowej historii zawsze stosowała żywicę cedrową. Skaleczenia zalewano tą substancją.  Najcięższe i niezaleczone uszkodzenia tkanek włącznie z gangreną były nią leczone. Przykładano ją do rany, jako środek zmiękczający, wyciągający i gojący. Przy złamaniach smarowano żywicą to miejsce  i kość szybciej się zrastała. Stosowano ją także przy leczeniu ran septycznych, czyraków i oparzeń.

Żywicę cedrową stosuje się także doustnie – przy chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, gruźlicy płuc, zapaleniu płuc. W literaturze pojawiają się wzmianki, że rosyjscy uzdrowiciele stosowali tę substancję w leczeniu raka.

Środek ten (terpentyna) stosuje się także do nacierania przy reumatyzmie, artretyzmie, nerwobólach, przy przeziębieniu.

W wyniku przeprowadzonych badań po raz pierwszy ujawniono, że żywica cedrowa posiada właściwości bioenergetyczne, które pozwalają uzdrawiać komórki organizmu i doprowadzić je do prawidłowego funkcjonowania.